Yolun devamı. Sağ omuz başından aşağısı uçurum. Ve her zaman dünü hatırlatan toprak hareketi. Yer kıyamet gibi. Tepeler ve çorak araziler viyolonsel kıvrımları eşliğinde. Yeşil az yada ışık pek. Senden daha. Kumun içinde belirsiz duygu zırvaları. Gözlerim, sana varan evrenlerarası bi tahtravalli dün gibi. Kapanıyor. Ve bilinç sana varıyor. Engellemekten yüksünüyor deniz. Aramız hep bi deniz varsayımı. Hissizlik anıları denizi. Göz kapaklarım, sana varan evrenlerarası bi tahtravalli yine. Bu bi ada, ve dayanılmaz bi fikir barındırıyor yalnız olmak. Hiç farkına varamadık, patladı bi rönesans. Dağıldık ve dertsizdi başımız. Herşeye rağmen herkesin insandığı şeylerle sınanmaktan geri kalmıyoruz. Bu yüzden insanmadık mı? Bak bi tak üzerinde Luther King gelir bi gün. Ormandan. İnsandığımız yere. Ormandan. Biçimsiz bi varoluş, orman; tıpkı asimetrik insan gibi. Ormandan. Dediğim gibi ormana kaçacağız. Kaçtık çoktan varsaya varsaya. İnsandık bak. Büyük haksızlık; insanmak. Bu evrilmekler yada devrilmekler gibi değil. Bu bizimle ilgili değil. Sen. Venüs. Bide insanmak beni.