Zaman, zamana acırdı.Yol yollara, insan yıllara ayrıldı.
Umudu vareden inancın aksine, hududu vareden ahlakı; bin kez hak verilse yeğ üstüne, bin bir kez yeğ ederim umudu.
Yaşam boyu, kendi boyumu aşmak üzre olup ardına sığındığım aşk; hiç üstüme düşmemiş gibi.
Çok güç gibi; bilinçsiz bi göç, amansız bi hiç gibi.
Bana, benim ve benden daha.
Peşi sıra gelen, kaderden ve kaderin ardına düşen serin gölgesinden uzak; sarı ve bir o kadar pastel gün doğumuna hakim günlerden vazgeçmek; nasıl bi onursuzluğun kıyısına vurmaya denk.
Nasıl sayısız günler boyunca, nasıl sonsuza varasıya, nasıl ölümsüz ve bi çare yalnızlığa boğulmuş id.
Anlam ve irade tüm bu kaosun dışında, yaşam girişimlerine devam ederken, yine peşisıra bıraktığın sayısız ışık yılı umudun peşini bırakmak, nasılda kör, nasılda toprak..

Işığın bittiği yerde, ruh yerden yüksektedir.


R.