Gregor Evdeki Gergedan 



doğru dürüst yaşayamayan idim.
zaman yaşamak için geçti.
yetmiyor, yetinemiyor idim.
belki bana öyle geliyordu.
o sıra geldi.

sanırım onu ben getirdim.
ya da o beni takip etti.

yeniktik, yeniktim. istenmiyor, farkında değildim. istemiyor ve bunu biliyordum. hepimiz yamyamdık.

geldi ve yerleşti.
temmuz ayı idi.

çizdiği sınırları zorlamadığınız sürece sorun yoktu.
üstüne gitmemeniz, yoklamaya çalışmamanız yeterliydi.
kimseyle görüşmek gibi bir derdi yoktu.

üstüne gittiğinizde kaçardı.
biraz daha zorladığınızda uyarırdı sizi.
bir adım sonra onun sınırları içerisindeydiniz. (kolay gelsin.)

bu durumda o da sizin hayatınıza girmiş olurdu.
rüyalarınıza da. 
(daha da kolay gelsin.)

ve kaybolacağımı biliyordu.
bu da ayrı.
yalnız kalacaktı. yalın ayaktı.
bunu da biliyordu.

kucağımdaydı. saçını okşuyordum.
bu kimsenin umurunda değildi.
kendisinin de.

ben dışarı çıktım.
barmen sordu:
“ne içersin?”
“uyku”
yoktu.

geldiğimde ortalık dağılmıştı.
alındı. iki gece gözükmedi. utandım.
bir daha yapmadı. yapmadım.

ne oldu?
bilmiyorum. ben öldüm.




Gregor Evdeki Gergedan