insan, anıydı.
an, anın içindeydi. 
yanlış hatırlıyorsa akşam üzeri gibiydi. 
yazın ve günün sonu aynı güneşle batıyordu üstüne.
olması gerektiği gibi maviydi her şey. 
yanlış hatırlıyorsa iki sene önceydi.
ağlamalardan bıkıp, ufunet içinde kendini sağaltacak bir karın boşluğu aradı. buldu. 
aynı akşamın altında, bir çadırın önündeydiler. denizden yüksekti, ağaçlardan alçaktı. 
ara ara durup, gülümserlerdi. eğlenmek istemiyorlardı. 
serindi hava. susadılar. sigara içmiyorlardı. 
kız yüzmeyi teklif etti. yüzdüler. 
hava karardı. üşüdüler. 
insanlardı tabi, hikayeler bilirlerdi, saçmaydı.
inanmazlardı pek.
ikna ederlerdi birbirleri, anlamazlardı.
dururdu.
sevişmeyi düşündü. sevişmediler.
hay aksi.
her şeye rağmen, hikaye anlattılar birçok. dinlemediler.  
ağaçlar eğilirdi üzerlerine.

yalnız kaldılar. arkadaşları geldi. gitmediler.
gece uyudular. sabah kalkıp tekrar denize girdiler.
soğuktu su, kum yapışırdı vücutlarına.
birbirlerini izlerlerdi, anlarlardı.
ne olması gerektiğini bilirlerdi, her insan gibiydiler.
ışık güzel yerden vurdu, sudan çıktı, bişiyler yazdı.
güzel fotoğraftı. fotoğraflar görürdü.
sevişmeyi düşündü. sevişmediler.
hay aksi.
her şey, olmaz ya hani, o kadar yumuşaktı ki.
olmazdı da, her insan gibiydiler.
ki her şey o kadar da karmaşık değildi.
belki zor olabilirdi.