Ah Charles Dickens


Hava ısıyı iletir. O yüzdendir ki, ormanda, serin esintiye karşı yakılan güzel bi ateş, siz ona dokunmasanızda, içinizde şefkat ve yuva duygusu büyütür. 

Ancak hava, uzaktaki gülümsemenin yaydığı ısıyı iletmez. Eğer kulaklara koşan dudakların tadına bakılmazsa, gülümsemenin yaydığı sıcaklıktan mahrum kalır, soğuktan eklemleri uyuşmuş, parmak uçları hissizleşmiş insan.

Bazan yarım asırlık bi insanın diz kapakları yağmur duasına çıkabilir. Ama her zaman yağmur yağmaz. Bazan uzun bi sahilde güneş denizi ve canlılarını kızartırken, elindeki kitapla ve alnındaki terle izlersin Onu. Bi bulut, hadsiz bi manevrayla döndüğünde pişmekte olan denizin üstüne. Yağmur, karton ciltli kitabını buruşturmuş ve seni üzmüştür. 

Ah Charles Dickens.